Önce sevdim. Sevdiğimi öğrendim, sevebildiğimi farkettim: Sevdikçe kendimi kainatla topladı-mı gördüm.
Affetmeyi öğrendim: Affetmenin, dostlarımı onla çarpmak olduğunu farkettim.
Pişman oldum:Pişman olduğumu itirat ettim, pişman oldukça, hatalarımı küçük, anlaşılır ve bağışlanabilir parçalara bölebildiğimi gördüm.
Hatırlamayı öğrendim:Hatırladıkça, sevgilerimin kare kökünü bulup, onlardan hüznü çıkardı-ğımı farkettim.
Değer vermesini öğrendim:Değer verdikçe sevgilerin küpünü bulup, onları mutlulukla çarpa-bildiğimi gördüm.
İltifat etmesini öğrendim:İltifat ettikçe, insanlarla aramdaki en kısa mesafenin bir tebes-sümün resmettiği eğri bir çizgi olduğunu gördüm.
Özür dilemesini öğrendim:Özür diledikçe nefretin ve öfkenin sonsuza bölündüğünü, böylecedargınlıkların limit sıfıra giderken yok olduğunu farkettim.
Aşık oldum, aşkı tattım:Böylece bir üçgenin iç açılarının toplamının 180 dereceyi aşıp, bütün yamukları kendi içinde barındırabileceğini gördüm.
Hüzünlendim:Hüznü sevdim, nüznün kalbime dokunmasına izin verdim.Böylece bütünmutlulukların ve zevklerin sonunda ayrılık çizgisine teğet geçip geri döndüğünü gördüm.
Ve bir gün öleceğim:Kesinlikle öleceğim ve öldüğüm gün anlayacağım ki, yaşadığım hayat, paydası sonsuzluk olan basit bir kesirden ibaretmiş.Kesrin payında ne olursa, ne kadar çok şey biriktirmiş olursam olayım, hepsi son işlemde sıfıra eşitleniyor.Kesrin üzerine, yani bu dünyaya, sonsuzluk cinsinden bir şeyler koymam gerekiyor.Yoksa elde var sıfır.
NOT: Tüm bu işlemlerin sağlamasını yapmak isterseniz, kalbinize bir bakın.
YAZAN:SENAİ DEMİRCİ
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder